بيا با هم بخوانيم

                         شكوه لحظه‌ها را

بيا با هم ببينيم

                        سكوت ياسها را

بيا باهم بخنديم

                       وفاي بي‌وفا را

بيا با هم بگرييم

                       شكست لاله‌ها را

بيا با هم بلرزيم

                       شروع بادها را

بيا با هم بسازيم

                        تمام سازها را

بيا با هم بغريم

                         تمام دردها را

بيا با هم هميشه

                      به هم عاشق بمانيم

بيا به حرمت عشق

                      من و تو ، ما بمانيم

چرا كه بي‌تو من هم

                      نگاهي سرد دارم

دلي پر درد دارم

                     بيا باهم بمانيم

ای رفته از برم . یکروز پرسکوت برخاست بانگ زنگ٬ ناگاه در گشودم و دیدم نگاه تو چون قطره شراب در نگاه من چکید .

و از ماه روی تو مهتاب ریخت در دل معشوقه پرورم . دیدم ستاره لطف خدا در برابرم

لرزیدم از شگفتی بیگاه آمدن٬ زیرا به هیــچ روی در باورم نبود تو باز آیی از درم.

در جامه ای سپید تر از نور مهتاب               با چهره ای گشاده تر از روی آفتاب

از در درآمدی٬

روی لبان مخملیت خنده ای شکفت٬ گفتم به خویشتن کامی که خواستم ز خدا شد میسرم

پر شد فضای خانه ام ز عطر زلف تو

نرم و سبک به حالت پروانه ای سپید با ناز بی شمار نشستی کنار من.

دست تو روی دست عطشناک من خزید . گفتی که مهر خویشتن از من بریده ای ؟؟

گفتم که ای پری:

گر برکنم دل از تو بردارم از تو مهر              آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

آنگاه با نیاز در انتظار بوسه گرم لبان من ٬  بستی دو چشم خویش

لبهای ما به شوق و تمنا به هم رسید                  شکر شراب بوسه تو بر لبم چکید

اشک امید بر سر مژگان ما نشست                  خون نشاط در رگ لبهای ما دوید

لبها به کار بوسه.زبان مانده از سخن                بستی لبم به بوسه که دم بر نیاورم

نا گاه با شتاب بر خاستی چو شاخه نیلوفری سپید ٬ نوشین لبت ز بوسه بسیار سیر شد و آندم که می چکید نیاز از نگاه من بر ساعت شتابگرت دیده دوختی

گفتی که دیر شد دیگر ز بوسه بگذر و بگذار بگذرم.

با کاروان ناز رفتی چنان نسیم و پریدی چو مرغ بخت . در لحظـه وداع تو دور می شدی ز شعاع نگاه من ٬ اما نگاه من همه فریـاد درد بـود ٬ آوار رنـج بود که می ریخت بر سرم .

هستم بر این امید که روز دگر رسد . ناگاه در گشایم و بینم تو آمدی در جامه ای سپید تر از روی مهتاب ٬ با چهره ای گشاده تر از روی آفتاب ٬ آنگاه نگاه گرم تو چون قطره شراب در چشم من چکد

لبهای ما به شوق و تمنا به هم رسد                    اشک امید بر سر مژگان ما خزد

خون نشاط در رگ لبهای ما دود                     کاری کنی به بوسه که دم بر نیاورم

اما در این امید به خود گویم:

ای دریغ ٬ آیا شود که شاد کند بار دگرم . این نیست باورم

نوشته ای از B

امکانات